خدا گفت : لیلی یک ماجراست ،
 ماجرایی آکنده از من ، ماجرایی که باید بسازیش
شیطان گفت : یک اتفاق است ، بنشین تا بیفتد .
 آنان که حرف شیطان را باور کردند .
 نشستند و لیلی هیچ‌گاه اتفاق نیفتاد .
مجنون اما بلند شد، رفت تا لیلی را بسازد .
خدا گفت : لیلی درد است ،
درد زادنی نو ، تولدی به دست خویشتن  .
شیطان گفت : آسودگی است ، خیالی‌ست خوش  .
خدا گفت : لیلی رفتن است . عبور است و رد شدن  .
شیطان گفت : ماندن است ، فرو رفتنِ در خود .
خدا گفت : لیلی جست‌وجو است ،
 لیلی نرسیدن است . نداشتن و بخشیدن .
شیطان گفت : خواستن است ، گرفتن و تملک  .
خدا گفت : لیلی سخت است ، دیر است و دور از دست  .
شیطان گفت : ساده است ،
 همین‌‌ جایی و دم دست . و دنیا پر شد
 از لیلی‌های زود ، لیلی‌های ساده این‌جایی ،
لیلی‌های نزدیک لحظه‌ای  .
خدا گفت : لیلی زندگی‌ست .
زیستنی از نوعی دیگر .
 لیلی جاودانگی شد و شیطان دیگر نبود  .
مجنون زیستنی از نوعی دیگر را برگزید
 و می‌دانست که لیلی تا ابد طول می‌کشد