آن شب تنهاترين شب کوفه بود و خسوفي ترين شب تاريخ، چند پاره  ابر تيره و سياه بر شهر کوفه سايه انداخته بود. روحي الهي در سکوت غمگين شب به پرواز ملکوت درآمده بود. مرغابي ها غمگينانه ترين آوازها را به گلوي شب ريخته بودند، زمين از اين فاجعه مي لرزيد و ستونهاي مسجد کوفه مرثيه سر داده بودند.

علي(ع) آن مرد عدالت، در بستر شهادت آرميده بود، عرشيان نگران اين صحنه با يکديگر نجوا مي کردند. محراب کوفه در سکوتي غنوده بود. بيوه زنان و طفلان بي پدر، درغبار سنگين آن لحظه هاي جان فرسا ديده ها را بر در دوخته و منتظر باز شدن آن با دستان يتيم نواز مولايشان بودند که باز هم پدر و پناهشان بيايد و برايشان قوت شبانه بياورد.

آري شانه هاي زخمي علي(ع) به انبان نان و خرما الفتي ديرينه داشت و ايتام و بي پناهان با طنين گامهاي او مانوس بودند.

هاي اي زمينيان با علي چه کردند...؟

اين سوالي بود که آسمانيان از اهل زمين مي پرسيدند شب مي رفت تا به صبح برسد که ناگهان حزن انگيزترين فريادها از خانه علي(ع) برخاست. کوفه درميان دستان آکنده از شرمش، مردمي از تبار عرشيان را با فرق شکافته به عرشيان تقديم مي کرد. تاريخ هم از عمق اين فاجعه تام مي گريست و خطاب به زمينيان مي گفت...؟ اي مردم با تجسم عدالت چه کرديد؟ ننگتان باد که با وسوسه هاي شيطاني، دستان خود را به خون بهترين انسان آلوديد... آيا نينديشيد که زمين، لحظه هاي بدون علي(ع) را چگونه سر کند؟ شب بدون مناجات علي(ع) چگونه سحر کند؟

نفرين بر آن دستان مظلوم کش که خاک نشينان را باز هم بر خاک نشاندند و زخمي عميق در سينه درد آلود تاريخ بشر نشاندند، زخمي که با هيچ مرهمي التيام نمي يابد.

شبانگاهان که خورشيد رخ در نقاب غروب مي کشد و تاريکي دامن  مي گسترد، مرگ رنگ فرا مي رسد، رنگ ها که درروز تمام چشم  راپر مي کردند وديدن وراي آن را مانع مي شدند، با رفتن خورشيد ، رخت بربسته ، ديدن بي واسطه را ارزاني مي دارند. رنگ ها خود پوشاننده حقايقند . ولي تاريکي درغياب رنگ ، اسرار را هويدا مي سازد البته نه براي همگان که براي خاصان. شب قدر که شاه شب همه ايام است رستن از تمام رنگ ها و وابستگي ها و پيو ستن به حقيقت و بي رنگي است. " شب است خلوت توحيد وروز شرک وعدد "

به ياد آوريم آياتي از قرآن کريم را که پيامبر را به تهجد و بيداري در شب فرا مي خواند.

" يا ايها المزمل ، قم الليل الا قليلا نصفه اوانقص منه قليلا ( قرآن کريم مزمل آيات 1 الي 3)

اي رسولي که در جامه خفته ايي، هان شب را به نماز وطاعت خدا بر خيز مگرکمي، که نصف يا چيزي کمتراز نصف باشد (به استراحت بپرداز)"

اين چه شگفتي است دربيداري شب که خداوند ، حيببش را با دستور موکد ومستقيم بدان رهنمون مي سازد؟

اگر يک شب عادي ( غير از شب قدر) يک نمازرا در کعبه خود صد نمازکند، شب قدر که از هزار ماه بهتر است چگونه است؟ در نظر داشته باشيم که توصيفات خداوند با توصيفات آميخته با اغراق و تعارف ما بس متفاوت است. خداوند در قرآن کريم فرموده : "ليله القدر خير من الف شهر "( قدر،3) و پيش از آن متذکر شده است " وما ادرئک ما ليله القدر " (قدر،2)

ما را بر عظمت و شناسايي آن راهي نيست ، تنها مي توان درزير باران رحمت "ليله القدر" ايستاد تا برما ببارد و جانهايمان را از آب زلال خود شست وشو دهد و پاک سازد.

" انزل من السماء مآء فسالت اوديه بقدرها ( خداوند آبي را از آسمان نازل کرد، پس جوي ها هر کدام به تناسب ظرفيت خود آب گرفته به حرکت در آمدند( رعد،17) ... برحسب معناي باطن، مراد از باران هر رحمتي است که از جانب خدا بر انسان فرود مي آيد ودر شريان هاي جانش قرار گرفته او را به حرکتي هماهنگ با هستي درمي آورد ... )2

از سوي ائمه اطهار و بزرگان دين شب زنده داري و احياء ليالي قدر بسيار سفارش شده است، آيا در اين شب ماهستيم که بيداريم يا اين شب قدر است که ما را بيدارنگه مي دارد؟ آيا دراين شب جسم بيدار، ما را به مقصود مي رساند يا آنکه بيداري جان بايد تا راه نمايان گردد؟

چشم سر را بايد بيدار داشت تا چشم جان بيداري و بينايي يابد ، دل از بندها برهد و پرده ها از ديده گان فرو افتد . آيا درتمام ليالي قدري که ما سپري کرده ايم اين فرآيند ، اين بينايي برما حاصل شده است؟ و ما چه زيانکاريم اگر از شب قدر تنها بيداري چشم نصيبمان شود و راهي به وراي آن ، بر اقليم جان نيابيم.

مي گويند دراين شب قرآن از لوح محفوظ بربيت المعمور نازل شده است  و پس از آن بر قلب پيامبر، مي گويند دراين شب سرنوشت تمام جهانيان بر قطب عالم امکان عرضه مي شود، مي گويند دراين شب فرشتگان نازل مي شوند و بر گرد امام عصر طواف مي کنند ، مي گويند دراين شب فرشتگان از کنار هيچ مومني عبور نمي کنند جزآنکه برا و سلام کنند ، مي گويند دراين شب سکينه و آرامش برتمام کائنات حکمفرماست ، مي گويند از شب تا به سحر، نعم والطاف خداوند است که بربندگانش نازل مي شود...

و با اين همه ما از شب قدر چه مي دانيم که چه بزرگ است ؟ خطاب " ما ادرئک " ماهستيم نه رسول الله که او شهر علم است ، ولي بي گمان راه دانستن مسدود نيست .

اي خداجان را پذيرا کن ز رزق پاک خويش

بي ترديد ، دانستن ، فهميدن ، ايمان آوردن و چشم جان گشودن و دل صافي يافتن ، رزق هاي پاک خداوندند. اميد که در شبي چنين بزرگ ازاين نعم بي بهره نمانيم.

پي نوشت ها :

1- کليات ديوان شمس. کاسبي ، عزيزالله ص 380

2- طالقاني ، سيد هدايت الله  برکرانه ... ص 157

3- ديوان شمس کاسبي ،عزيرالله ص 123

میلاد مسعود امام حسن مجتبی (ع) را

 به همه مسلمین تبریک و تهنیت

عرض می نمائیم .

بودیم و کس باس نداشت که هستیم

 باشد که نباشیم و بدانند که بودیم

                                  ولید ساعت ۲:۰۶:۵۷  تاریخ ۲۰۰۷:۰۹:۲۳

روی تو خیلی حساب میکردم ناراحت نشو ولی تازه می فهم همه راست میگن  تو یک آدم

دورویی :

یک روی ماه

یک روت گل

یکی از یکی قشنگتر

 نویسنده : ۴۸۲۲۳۵۴

جاي پا :

خوابي ديدم :

خواب ديدم در ساحل با خدا قدم مي زنم ف بر پهنة اسمان صحنه هايي از زندگي ام برق زد

در هر صحنه ، دوجفت جاي پا روي شن ديدم ، يكي متعلق به من وديگري متعلق به خدا .

وقتي اخرين صحنه در مقابلم برق زد به پشت سروبه جاي پاهاي روي شن نگاه كردم

متوجه شدم كه چندين بار در طول مسير زندگي ام

فقط يك جفت جاي پا روي شن بوده است .

همچنين متوجه شدم كه اين در سخت ترين و غمگين ترين دوران زندگي ام بوده است .

اين واقعاً برايم ناراحت كننده بود

ودر باره اش از خدا سئوال كردم ، يك جفت پا روي شنها ديدم و آن رد پاي من بود