نمی دانم تا حال چه حکایتی از دل شنیده ای اما حکایت دل من حکایت غریبیست...

ای کاش می توانستم آهنگ ساز دل را برایت بنوازم آهنگ احساسی که در دلم مسکن دائم

گزید ... مرا از عشق چه تفسیری باید بجز آنکه تباهی غزل های کهنه شدم... مثل همیشه

رهگذری بودم در ازدحام آن خیابان .

اما آن روز تیری که نگاهم به نشانه گرفت به خطا نرفت ...!

و کاش در آن لحظه می توانستم رهگذر زمان را به جرم عبور به دار بکشم تا که اندکی قلبم

تسکین یابد و هنوز بُهت آن نگاه را به یاد دارم بُهتی که شاید سهمگین ترین نعره های زمان نتوانند

 ان را بکشند ... بعد از آن درازای بی فرجام آن خیابان بود که مردم با هر گام دلم را به تمسخر

 می گرفتند و حال این منم بازیچه دل و اوست که مرا مجرم می خواند مرا دیگر تابی در پی

بهانه هایش نیست او همسفری در جاده های پر پیچ و خم روزگار می طلبد و مرا یارای این سخن

 با تو نباشد

اما بدان از آن روز که دیدگانت را به ضمیر دل قاب گرفتم همچون چراغی خانه تاریک دل را

روشنایی بخشید و حتی میدانم که دل مهربان تو هرگز این روشنایی را از من باز نمی گیرد و

مرا شمع نیمه جان حسرت وا نمیگذارد ....

بگذار تا طلسم شوم انتظار بشکند که کاشانه ای که عشقت بر دلت بنا کرده ویران نشود...؟

بگذار از عشقت تبسمی به یادگار داشته باشم تا روزی بتوانم شفق بی کران لبخند را در تابلوی

لبانت نقاشی کنم ....

آری

آغاز دوست داشتن است گرچه پایان راه نا پیداست ...

من دگر به پایان نمی اندیشم که همین دوست داشتن زیباستبه نام آنکه گورستان عشق دل را بنا

کرد ...

 
نمی دانم تا حال چه حکایتی از دل شنیده ای اما حکایت دل من حکایت غریبیست...

و ای کاش می توانستم آهنگ ساز دل را برایت بنوازم آهنگ احساسی که در دلم مسکن دائم

گزید ... مرا از عشق چه تفسیری باید بجز آنکه تباهی غزل های کهنه شدم... مثل همیشه

رهگذری بودم در ازدحام آن خیابان .

اما آن روز تیری که نگاهم به نشانه گرفت به خطا نرفت ...!

کاش در آن لحظه می توانستم رهگذر زمان را به جرم عبور به دار بکشم تا که اندکی قلبم

تسکین یابد و هنوز بُهت آن نگاه را به یاد دارم بُهتی که شاید سهمگین ترین نعره های زمان نتوانند

 ان را بکشند ... بعد از آن درازای بی فرجام آن خیابان بود که مردم با هر گام دلم را به تمسخر

 می گرفتند و حال این منم بازیچه دل و اوست که مرا مجرم می خواند مرا دیگر تابی در پی

بهانه هایش نیست او همسفری در جاده های پر پیچ و خم روزگار می طلبد و مرا یارای این سخن

 با تو نباشد

اما بدان از آن روز که دیدگانت را به ضمیر دل قاب گرفتم همچون چراغی خانه تاریک دل را

روشنایی بخشید و حتی میدانم که دل مهربان تو هرگز این روشنایی را از من باز نمی گیرد و

مرا شمع نیمه جان حسرت وا نمیگذارد ....

بگذار تا طلسم شوم انتظار بشکند که کاشانه ای که عشقت بر دلت بنا کرده ویران نشود...؟

بگذار از عشقت تبسمی به یادگار داشته باشم تا روزی بتوانم شفق بی کران لبخند را در تابلوی

لبانت نقاشی کنم ....

آری

آغاز دوست داشتن است گرچه پایان راه نا پیداست ...

من دگر به پایان نمی اندیشم که همین دوست داشتن زیباست